ἣ δ᾽ ἄρα θαμβήσασ᾽ ὠρέξατο χερσὶν ἅμ᾽ ἄμφω
καλὸν ἄθυρμα λαβεῖν: χάνε δὲ χθὼν εὐρυάγυια
Νύσιον ἂμ πεδίον, τῇ ὄρουσεν ἄναξ Πολυδέγμων
ἵπποις ἀθανάτοισι, Κρόνου πολυώνυμος υἱός.

Έκθαμβη εκείνη ορέχτηκε στα δύο [της] χέρια να πιάσει το όμορφο στολίδι: χάσμα τότε ανοίγει η ευρύχωρη γη και ορμά στην πεδιάδα της Νύσας ο πολυδέκτης βασιλιάς με τα αθάνατά του άλογα, ο πολυώνυμος γιος του Κρόνου.

So she in her astonishment reached out with both her hands to take the beautiful plaything. Then suddenly the earth of wide ways gaped about the plain of Nysa, where the Lord who receives many leapt on his immortal horses, the many-named son of Kronos.