ΕΙΣ ΛΕΑΝΔΡΟΝ ΚΑΙ ΗΡΩ

ἀκτῇ ἐπὶ προὐχούσῃ, ἐπὶ πλατεῖ Ἑλλησπόντῳ,
παρθένος αἰδοίη ὑπερώιον εἰσαναβᾶσα
πύργῳ ἐφειστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε:
χρύσεον λύχνον ἔχουσα, φάος περικαλλὲς ἐποίει,
κεῖνον ὀιομένη τὸν κάμμορον, εἴ ποθεν ἔλθοι
νηχόμενος - καὶ λαῖτμα τάχισθ᾽ ἁλὸς ἐκπεράασκε
νύκτα δι᾽ ἀμβροσίην, ὅτε θ᾽ εὕδουσι βροτοὶ ἄλλοι:
ῥόχθει γὰρ μέγα κῦμα ποτὶ ξερὸν ἠπείροιο.
ὅσσαι γὰρ νύκτες τε καὶ ἡμέραι ἐκγεγάασι,
παρθένος ἠίθεὸς τ᾽ ὀαρίζετον ἀλλήλοισιν,
εἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκῆας,
οἳ Σηστὸν καὶ Ἄβυδον ἔχον καὶ δῖαν Ἀρίσβην.

ΣΤΟΝ ΛΕΑΝΔΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΗΡΩ

Σε μία προεξέχουσα ακτή, στον ευρύ Ελλήσποντο μΙα σεμνή κόρη, αφού ανέβηκε σε έναν εξώστη, στάθηκε στον πύργο θρηνώντας και κλαίγοντας. Κρατώντας μΙα χρυσή λυχνία, έδινε όμορφο φως, σκεπτόμενη εκείνον τον δυστυχισμένο, αν θα ερχόταν ή όχι κολυμπώντας. Και πέρασε γρήγορα το βάθος της θάλασσας μέσα από τη θεϊκή νύχτα, όταν οι άλλοι θνητοί κοιμούνται, γιατί ένα μεγάλο κύμα κύλησε προς τη στεριά της ηπείρου. Όσες νύχτες και μέρες κι αν περάσουν, η κοπέλα και ο νέος συνομιλούν μεταξύ τους, πλαγιάζουν μαζί στο κρεβάτι, κρυφά από τους αγαπημένους τους γονείς, που κατοικούν στη Σηστό, στην Άβυδο και στη θεϊκή Αρίσβη. 

 ON HERO AND LEANDER

On a projecting shore on the broad Hellespont a modest maiden, having mounted to an upper chamber, stood in the tower lamenting and wailing. Holding a golden lamp she gave beautiful light, brooding on that unhappy man, would he come or not swimming. And he swiftly passed across the depth of the sea, through the ambrosial night when other mortals sleep, for a great wave surged towards the dry land of the continent. For as many days and nights as pass, the young man and maiden converse with each other, going to bed together without the knowledge of their dear parents, who inhabit Sestos, and Abydus, and divine Arisbe.