reference texts
reference texts

Metamorphoses 10.1-13

Original


Inde per inmensum croceo velatus amictu
aethera digreditur Ciconumque Hymenaeus ad oras
tendit et Orphea nequiquam voce vocatur.
Adfuit ille quidem, sed nec sollemnia verba
nec laetos vultus nec felix attulit omen.               
Fax quoque, quam tenuit, lacrimoso stridula fumo
usque fuit nullosque invenit motibus ignes.
Exitus auspicio gravior: nam nupta per herbas
dum nova Naiadum turba comitata vagatur,
Occidit in talum serpentis dente recepto.               
Quam satis ad superas postquam Rhodopeius auras
deflevit vates, ne non temptaret et umbras,
ad Styga Taenaria est ausus descendere porta.

Translation in Greek


Από εκεί ο Υμέναιος διασχίζει τον απέραντο αιθέρα και, φορώντας έναν κροκάτο χιτώνα, φθάνει στη χώρα των Κικόνων. Όμως μάταια τον καλεί φωνάζοντάς τον ο Ορφέας. Ήταν βέβαια παρών ο Υμέναιος, όμως δεν είχε ούτε λόγια γιορτινά ούτε χαρούμενο πρόσωπο ούτε κάποιο σημάδι χαράς. Ακόμα και η δάδα που κρατούσε τσιτσίριζε με θλιβερό καπνό, μέχρι που έσβησε και η κίνησή της δεν έβγαζε φλόγα καμιά. Το τέλος ήταν πιο βαρύ από το σημάδι· γιατί η νέα νύφη, καθώς περιπλανιόταν συντροφιά με τις ναϊάδες, πέθανε από δάγκωμα φιδιού στους αστραγάλους. Αφού ο Ροδοπαίος ποιητής θρήνησε αρκετά στις αύρες του πάνω κόσμου, για να μην αφήσει αδοκίμαστες και τις σκιές του κάτω κόσμου, τόλμησε να κατέβει στη Στύγα μέσα από την πύλη του Ταίναρου.

 

Translation in English


Hymen, called by the voice of Orpheus, departed, and, dressed in his saffron robes, made his way through the vast skies to the Ciconian coast: but in vain. He was present at Orpheus’s marriage, true, but he did not speak the usual words, display a joyful expression, or bring good luck. The torch, too, that he held, sputtered continually, with tear-provoking fumes, and no amount of shaking contrived to light it properly. The result was worse than any omens. While the newly wedded bride, Eurydice, was walking through the grass, with a crowd of naiads as her companions, she was killed, by a bite on her ankle, from a snake, sheltering there. When Thracian Orpheus, the poet of Rhodope, had mourned for her, greatly, in the upper world, he dared to go down to Styx, through the gate of Taenarus, also, to see if he might not move the dead.


Author: Ovid

Language : Latin

Text type: Epic poerty

Points of interest

Related
Myths

x
This site is using cookies to ensure that we give you the best experience on our website. If you continue by pressing the "Accept" button, we assume that you consent to receive all cookies on Mythotopia
Accept