Ἀλλ’ ὅτε δὴ συνάγειρεν ἀγαλειτοὺς βασιλῆας,                
Θρῄκην εἰς εὔπωλον ἐπείγετο δῖος Ἰήσων,
καὶ μ’ ἐκίχανε χέλυν πολυδαίδαλον ἐντύνοντα,
ὄφρα κέ σοι μέλπων προχέω μελίγηρυν ἀοιδήν,
κηλήσω δέ τε θῆρας ἰδ’ ἑρπετὰ καὶ πετεηνά.
ἡνίκα δ’ εἰς ἄντρον πολυήρατον εἰσεπέρησε,                 
μείλιχον ἐκ λασίων στέρνων ἀνενείχατο φωνήν·
Ὀρφεῦ, Καλλιόπης τε καὶ Οἰάγρου φίλε κοῦρε,
Βιστονίῃ Κικόνεσσι πολυρρήνοισιν ἀνάσσων,
χαῖρ’, ἐπεὶ Αἱμονίας ὀχεὰς πρώτιστον ἱκάνω,
Στρυμονίας τε ῥοᾶς Ῥοδόπης τ’ αἰπεινὰ πρὸς ἄγκη.        
εἰμὶ δ’ ἐγὼ Μινύῃσι πανέξοχον αἷμα λελογχώς,
Θεσσαλὸς Αἰσονίδης· ξεῖνος δέ τοι εὔχομαι εἶναι.

Όταν ο θεϊκός Ιάσονας συγκέντρωσε τους ένδοξους άρχοντες, έφτασε στην αλογοτρόφα Θράκη και με πέτυχε να παίζω επιδέξια τη λύρα μου, προσφέροντας μελωδικό τραγούδι και μαγεύοντας θηρία σε γη και ουρανό. Όταν μπήκε στην πολυαγαπημένη μου σπηλιά, έβγαλε ήρεμη από το δασύτριχο στήθος του φωνή: «Ορφέα, αγαπημένε γιε της Καλλιόπης και του Οιάγρου, αφέντη των Κικόνων στην πλούσια σε κοπάδια Βιστωνία, σε χαιρετώ! Έρχομαι τώρα στης Αιμονίας τα δάση, τα ρεύματα του Στρυμόνα και τα απότομα φαράγγια της Ροδόπης. Εγώ είμαι, ο γιος του Αίσονα, ο Θεσσαλός, που συγκέντρωσα τον ανθό των Μινύων και έρχομαι ως φίλος.

When Jason set out to gather the celebrated lords and heroes in Thrace, he found me occupied playing my cithara skillfully and singing sweet songs, stroking wild animals and winged serpents. But when he had entered into my unpleasant cave, he returned a gentle voice from his strong chest: Orpheus, beloved son of Calliope and Oeagrus, ruling the Cicones in cattle-rich Bistonia, I greet thee. I come now to the Haemonian forest and the river Strymon and the steep ravines of Rhodope. I, the son of Aeson, bear the most excellent blood among the chosen Minyans, and I want to be a friend to you.