Καλλιόπης Ὀρφῆα καὶ Οἰάγροιο θανόντα    
     ἔκλαυσαν ξανθαὶ μυρία Βιστονίδες·
στικτοὺς δ᾿ ᾑμάξαντο βραχίονας, ἀμφιμελαίνῃ
     δευόμεναι σποδιῇ Θρηΐκιον πλόκαμον·
καὶ δ᾿ αὐταὶ στοναχεῦντι σὺν εὐφόρμιγγι Λυκείῳ       
      ἔρρηξαν Μοῦσαι δάκρυα Πιερίδες,
μυρόμεναι τὸν ἀοιδόν· ἐπωδύραντο δὲ πέτραι
     καὶ δρύες, ἃς ἐρατῇ τὸ πρὶν ἔθελγε λύρῃ.

Οι ξανθομάλλες Βιστωνίδες έχυσαν δάκρυα μύρια για τον Ορφέα, τον γιο της Καλλιόπης και του Οιάγρου. Μάτωσαν τα σημαδεμένα με στίγματα χέρια τους και γέμισαν με κατάμαυρες στάχτες τους θρακιώτικους πλοκάμους των μαλλιών τους. Ακόμα και αυτές οι Πιερίδες Μούσες, μαζί μ’ αυτές και ο Απόλλωνας με την όμορφη λύρα, θρηνούν και χύνουν μαύρο δάκρυ για τον τραγουδιστή. Αναστενάζουν ακόμα και οι βράχοι και οι βελανιδιές, που όταν ζούσε, μάγευε με τη γλυκιά του λύρα.

The fair-haired daughters of Bistonia shed a thousand tears for the dead Orpheus, son of Calliope and Oeagrus; they stained their tattooed arms with blood, and dyed their Thracian locks with black ashes. The very Muses of Pieria, with Apollo, the master of the lute, burst into tears mourning for the singer, and the rocks moaned, and the trees, that erst he charmed with his lovely lyre.